Glossed by affection

2006-12-01T12:16:00.000Z

10 τρουφίτσες μετά και το διπλοσάγονο αρχίζει να καταστρώνει επανεμφάνιση αλλά… who cares, τελικά, ε? Ακόμα και η μασαμπούκα φαντάζει καλύτερη/λιγότερο sad όταν είσαι εσύ καλά. Happy eating, it kinda makes all the difference.
Θυμάμαι την Α. όταν μας έλεγε για το τέλος της σχέσης της με τον Ν. – το πρώτο γκομενάκι της – και πως ένα πρωί συνειδητοποίησε πως, όχι, δεν ήταν ερωτευμένος με εκείνη, αυτό που ένιωθε είχε να κάνει κυρίως με τον δικό του ενθουσιασμό και ανάγκη, με τον ‘έρωτα για τον έρωτα’ και τον εαυτό του. Τελικά, η όλη φάση ήταν πιο πολύ για ‘εκείνον’ παρά για ‘αυτούς’. Προσωπικός διανοητικός και συναισθηματικός αυνανισμός νομίζω είναι ο όρος που χρησιμοποίησε τότε η Α., καθώς πεθαίναμε στα γέλια πάνω απ’το chop suy μας (της είχε ζωγραφίσει ένα τριαντάφυλλο σε ένα άδειο βάζο με ένα γυρμένο κοτσάνι σαν πέος που αδυνατούσε να σηκωθεί ένα πράγμα – ήταν πραγματικά πολύ αστείο) – κοινώς mental masturbation που το λέω εγώ.
[Για το(ν) δικό μου Τριαντάφυλλο καλύτερα μην πω, γιατί δε μας χωράει νομίζω entry!]

Δεν ξέρω, η ερώτηση ‘Έχεις πραγματικά ερωτευτεί ποτέ? Πότε? Πόσες φορές?’ συχνά με βάζει σε σκέψεις.
Έχουμε άραγε συγκεκριμένο απόθεμα ενέργειας για έρωτες τρελλούς και κεραυνοβόλους ή μήπως είναι μόνο ένας, άντε δύο? Και περνώντας τα χρόνια, μπορούμε ακόμα να ερωτευόμαστε συννεφακιασματικά? (ουάου!) Ή αλλάζει και ο τρόπος και η ποιότητα? Ή μήπως πάλι εξαρτάται – από εμάς, το άλλο άτομο, τις συγκυρίες, κτλ? Και, τελικά, ερωτευόμαστε ποτέ με κάποιον άλλο άνθρωπο ουσιαστικά ή ερωτευόμαστε με την ιδέα του έρωτα? (Και άρα μια χαρά τα έκανε ο φίλος μας ο Ν. – ε?)

Εντάξει, σιγά να μη βρω απαντήσεις, δεν είμαι σίγουρη πως θέλω κιόλα. Είπαμε, αυτή η παράλυσις by ανάλυσις με έχει φάει χρόνια τώρα, καιρός να σταματήσω. Χαίρομαι μόνο που είμαι πλέον σε μια φάση (?), με έναν άνθρωπο (?) που δε με κάνει συνεχώς να σκέφτομαι, αλλά μ’αφήνει να αισθάνομαι και να εκφράζομαι και ν’αντιδρώ, χωρίς συνέχεια να το αναλύω το θέμα, να βάζω ερωτηματικά και προβλήματα.

Ίσως να’ναι saddo, αλλά συνειδητοποιώ ξαφνικά ότι – ναι, η αγάπη και οι σχέσεις είναι σα τα λουλούδια, όντως, πρέπει να τα φροντίζεις και να τα ποτίζεις, να τα κλαδεύεις και ενίοτε να τους βάζεις και λίπασμα – αλλά, τις περισσότερες μέρες, μπορούν να αναπτύσονται και μόνα τους… Επειδή είναι κοντά σου, επειδή τα κοιτάς και χαμογελάς και τα σκέφτεσαι. Επειδή τα αγαπάς και ανθίζουν κι εκείνα όπως σ'αγαπάνε. It doesn’t need to be all about hard work, all the time. Χαζό ίσως, αλλά εμένα με έχει ξαφνιάσει απόλυτα και ευχάριστα…

Και πίσω στα τρουφάκια, τις πίτσες και τις νύχτες στον καναπέ που – διάολε – χρειάζονται κι αυτές!!Καλά μας πήγε η δίαιτα, αλλά και οι alternative τρόποι καψίματος θερμίδων δε με χαλάνε καθόλου.
... Εν τέλει, τί είναι η αγάπη αν δε χωράει τελικά ένα διπλοσαγονάκι και μια κοιλίτσα λίγο στρογγυλότερη, ε? ;-)

Kαμιά φορά...

2006-11-27T17:47:00.001Z

Ξεχνάς...
Τί έγινε πριν, πόσο πόνεσε τότε, τί σκέφτηκες όταν, πώς θα έρθουν όλα μετά.
Χάνεσαι...
Στη στιγμή του εδώ που διεκδικεί όσα έζησες, σκέφτεσαι, φοβάσαι και νιώθεις.

Και αφήνει πίσω - χυλούς, γιαούρτια, φυσήματα, ερωτήσεις - και σε πάει.
Σε παίρνει από το χέρι, σου χαϊδεύει τα μαλλιά, σε κερνάει καφέ και παγωτό χωνάκι στη μέση του χειμώνα και μέσα σου μένει πια μια λέξη μόνο: σ' ευχαριστώ.

Αυτός ο κόσμος που αλλάζει

2006-11-06T16:11:00.000Z

Σε μια ξένη θάλασσα, λίγο πριν πέσει ο ήλιος, καθώς τα κύματα χαϊδεύουν βότσαλα σα χέρι αγαπημένο που σου'λειψε πολύ.
Είναι γλυκύτερος ο πόθος όταν ξέρεις πως η ώρα που θ'αγγίξεις και πάλι σώμα αγαπημένο δεν είναι πια πολύ μακριά...

Kαι ξαφνικά, ο ουρανός φαίνεται τόσο ερωτευμένος, που ξαφνιάζεσαι και με τον ίδιο σου τον εαυτό. Μπορεί να χωρέσει τόση ομορφιά σε μια στιγμούλα μόνο?

Αυτός ο τόπος μου έδωσε πολλά, τελικά, χωρίς σχεδόν εγώ να ξέρω. Μου έδωσε χρόνο και σιωπή και ένα δρόμο υπομονή που οδηγεί σε πράγματα και πρόσωπα που ποτέ μου δεν πίστεψα πως μπορούσα να ξαναέχω...

Είναι ωραίο να σε ξαφνιάζει η ζωή τόσο ευχάριστα και τόσο απρόσμενα.

Mη ρωτάς...

2006-09-15T09:52:00.000+01:00

Agmal a’ouyoun filkone ana shiftaha
Allah a’alake allah a’la sihraha
A’oyonak maa’aya
A’oyonak kifaya
Tinawar layali

Habibi ya nour el-ain
Ya sakin khayali
A’ashek bakali sneen wala ghayrak bibali
Habibi, Habibi, Habibi ya nour el-ain
Ya sakin khayali

Habibi de mis amores
Habibi ya lo sabes
Cuanto yo te quiero
Adoro tu ojos tu boca ve drana
Adoro tus besos jugosa manzana
Con todo el corazon, amor de mis amores

Johnny says it all...

2006-09-12T17:18:00.000+01:00

So hard times are easy times, what do I care

There's nothing I'd change if I could

The tears and the laughter are things that we share

Your hand in mine makes all times good

You are the rose of my heart

You are the love of my life

A flower not faded nor falling apart

If you're cool let my love make you warm

Rose of my heart

H Kατάρα του Αυγούστου

2006-08-17T20:23:00.000+01:00

Είναι τόσο προβλέψιμα σίγουρη όσο και τα ώριμα καρπούζια, καλογινωμένα και ζουμερά, με το λαχταριστό τους ζουμί να στάζει από το στόμα μου καθώς φτύνω τα κουκούτσια πλάι στα σκαλάκια του κήπου (ποτέ δεν ξέρεις αν θα βγούνε καρπουζιές).
Η κατάρα του Αυγούστου – αυτό το ‘ταξιδάκι αναψυχής μ’ένα κρυμμένο τραύμα’ που συνεχώς με καταδιώκει’: Mόλις που άρχισα να συνέρχομαι μετά από 4 μέρες με πειραγμένο νεύρο στην ωμοπλάτη που με καθήλωσε και με ακινητοποίησε κανονικά. Δε μπορούσα να σηκωθώ, να κουνηθώ, να αναπνεύσω χωρίς να πεθαίνω από τον πόνο και οι σπασμοί στην πλάτη να συνεχίζουν ακάθεκτοι, τί κοκτέϊλ αναλγητικών/μυοχαλαρωτικών/μυαλοπαιχτικών, κολλάρα και αλοιφές μου λες.
Στο μπάνιο δυο-δυο και η βυσσινάδα αυστηρά και μόνο με καλαμάκι.

Ευτυχώς, αυτόν τον Αύγουστο σαβουριάστηκα σε καλύτερη στιγμή, δηλαδή όχι παραμονή αναχώρησης για το νησί των παθών. Εντάξει, μάλλον θα πρέπει να ευγνωμονώ το σύμπαν για τα μικρά χατήρια που μου έδωσε.

Λένε πως το ενδιαφέρον θέμα με τον πόνο είναι πως δεν έχει απαραίτητα παράλληλη σχέση με τη σοβαρότητα της κατάστασης, φτάνει μόνο να σκεφτείς τί γίνεται τραβώντας μια παρανυχίδα. Σαφέστατα όχι θανάσιμη απειλή και όμως νιώθεις τη μισή ζωή σου να την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια.
Είμαι σίγουρη λοιπόν πως κάποιο (ακόμα) μεγάλο ‘μάθημα’ κρύβεται και σ’αυτή μου την Αυγουστιάτικη περιπέτεια υγείας – άλλωστε, αυτή δεν είναι η raison d'être κάθε τραγωδίας; - αλλά, για άλλη μια φορά, αρνούμαι πεισματικά να ξαναμάθω.Ως εδώ, σύμπαν, arrêter s'il vous plaît!, εντάξει? Αρκετά! Μας έπρηξες...

Πολύ χαρά και πόνος και αυτό το καλοκαίρι, σταθερή η συνταγή.Μήπως ήρθε η ώρα να γυρίσουμε στο μικρό χωριό μας?

SIN

2006-06-22T17:51:00.000+01:00

Hush, hush, hush don't say a thing

Lets see what the night will bring

It might be everything

Oh it hurts when you're too blind to see

Please don't read my mind

I tell the truth to me

Sin sin sin

Look where we've been...

KA-TA-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟ!

2006-06-21T16:28:00.000+01:00

(‘Εψαχνα να σας βρω φωτό του Διπλοχαριτωμένου που – όπως και να το κάνουμε – σημάδεψε μεγάλο μέρος της εφηβικής και προ-εφηβικής μου ηλικίας, αλλά μόνο Μαντώ μας 'έκατσε' και αυτή όχι από τα early years… Ηumpf!!)

Ι blame Nanakos and Sadie λοιπόν, που ανοίξανε το θέμα 'καλοκαιρινά χιτάκια άλλων εποχών: η εποχή των πρώτων μπαλαμούτι-πάρτι' και ποιός με μαζεύει τώρα! Κάθομαι σα το βλάκα στο γραφείο και ακούω 'καλοκαιράκι, βραδινό μπανάκι / σα το ψαράκι μπαίνεις στο νερό / καλοκαιράκι, βραδινό μπανάκι / μες στο νεράκι χωρίς μαγιώ' και προσπαθώ - για άλλη μια φορά ανεπιτυχώς - να πείσω εαυτόν και αλλήλους πως, μα ναι, είμαι κατά βάθος σοβαρή ακαδημαϊκός.

Βρε, για τα τσίρκα είμαστε - αλλά ας είναι. Καλοκαίρι μπήκε και με σφίξανε οι ζέστες κι εμένα, γιατί δηλαδή?

[αλήθεια, το 'μπανάκι - μανάκι' μήπως το έχει κανείς σας??]

14 και σήμερα. Παρουσιάστε!

2006-06-05T17:04:00.000+01:00

Λαγονήσσι. Όπως Exeter? E, καμία σχέση!

Μύρισε καλοκαίρι, ω ναι, ακόμα και εδώ!

Ο ήλιος βγήκε, τα λουλούδια άνθισαν, τα πουλάκια κελαϊδάνε και τα γραπτά της εξεταστικής στοίβες στο γραφείο μου.
Τί’ χες Γιάννη – τί’ χα πάντα.

Άντε, να δούμε πώς θα τη βγάλουμε και φέτος...

Τα ζεστά καλοκαίρια εδώ στην Αγγλική Ριβιέρα εν μέσω υποχρεώσεων με καταθλίβουν: Και επειδή νιώθω ενοχές όταν βγαίνω και τα χαίρομαι με τις υποχρεώσεις να τρέχουν και επειδή τέτοιες μέρες δε μπορώ παρά να σκέφτομαι την Ελλάδα.

Τα καλοκαίρια εκεί.
Τους φίλους.
Tο σπίτι.
Tην Ήρα και την Κίρκη που θα κάνουν σα τρελλές μόλις με δουν, ξημερώματα με τις βαλίτσες να πηδάω το φράχτη για να τις ξανασυναντήσω - πόσο έμεινε, ένας μήνας και μια μέρα.

Αυτό το μοίρασμα με έχει κουράσει. Να μοιράζεις και να μη μοιράζεσαι.
Και αυτό το καλοκαίρι? Αυτό το καλοκαίρι θέλω κλείσιμο - κλείσιμο υποχρεώσεων, παλιών λογαριασμών, κύκλων που τράβηξαν πολύ περισσότερο από όσο θα έπρεπε.
Μα πάνω από όλα, θέλω αρχές! Καινούργια, καινούργια όλα... Τραγούδια, μέρη, συναυλίες, πρόσωπα.

Αυτό το καλοκαίρι...

Κερδίζουμε με... διαφορά στήθους!

2006-05-30T17:22:00.000+01:00

De(e).....
Άσε τις φλαούνες γιατί... έρχεται καλοκαίρι καυτό. Και έχεις αγώνα!!

Την Άρτα και τα Γιάννενα θα φορέσουμε φέτος στιζ πλαζζζζζ.
Έτσι. Γιατί sometimes more is... more :)
Kαλά μπάνια παιδιά!

x

2006-05-16T18:41:00.000+01:00

Φλαούνες - De(e)

Love at first bite

Xθες το βράδυ μας... γνώρισαν κάποιοι Κύπριοι φοιτητές μου. Ένα έχω να πω - πάλι καλά που δεν μένω εκεί, προβλέπω να χρειαζόμουν διπλή θέση στ' αεροπλάνο!

Pilgrimage

2006-05-16T15:43:00.000+01:00

Πάνε σχεδόν 2.5 χρόνια από τότε που σταματήσαμε να ζούμε 'έναν έρωτα μεγάλο'. Να βρισκόμαστε Παρασκευή βράδυ αγκαλιά στο King's Cross και να τρέχουμε για τον υπόγειο στη Russel Square, τρελλαμένοι από την Απουσία, διψασμένοι για επαφή.
Το Λονδίνο χαρτογραφήθηκε σχεδόν σε κάθε γωνιά του με φιλιά, ματιές, χέρια πλεγμένα σφιχτά, γέλια, υποσχέσεις και σχέδια για όλα όσα θα έρχοταν μετά. Η πόλη έγινε ένα ακόμα σημείο αναφοράς για μια σχέση ζωής που κράταγε 10 χρόνια σχεδόν, από πρωτεύουσα σε 'πρωτεύουσα', από τρένο σε τρένο και αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο. Τόσες στιγμές αποσκευές, βαλίτσες που έκλειναν πριν καλά-καλά προλάβουν να αδειάσουν.

Την πρώτη φορά που ξαναπήγα στο Λονδίνο Μετά ήταν σα να έκανα ασκήσεις θάρρους, όπως κι όταν ξανακάθησα σε αυτό το παγκάκι στην πλατεία Συντάγματος που χωρίσαμε εκείνο το βράδυ στα τέλη του Δεκέμβρη, παραμονές Χριστουγέννων.
Κι όμως, μου φαίνεται πως μόλις ξορκίσει κανείς το φόβο από μέσα του, οι καινούργιες αναμνήσεις φτιάχνονται σχεδόν με ταχύτητα φωτός.

I reclaimed London, I reclaimed Edinburgh, I reclaimed Athens. And I'm happy now.

Πιο πολύ με τρομάζει που 'πάω την απουσία σου να συνηθίσω', που - ξέρω - πως μαζί σου κόπηπε ένα κομμάτι από το μέσα μου αλλά πλέον δε μου λείπει, σαν μυς που σα να μην ήξερα πως είχα ποτέ.

Να είσαι καλά, όπου και να'σαι...
Χαίρομαι πραγματικά που πλέον, παραμονές Λονδίνου, τα πόδια μου δεν τρέμουν και δε νιώθω πως η καρδιά μου πάει να σπάσει. Που λέω 'ναι, βρε, θα έρθω να πιούμε καφέ - μονοήμερη, τσακ-μπαμ, Λονδίνο, να τη γονατίσουμε την Oxford' και δε 'το' 'σκέφτομαι'.

Λένε πως 'ο έρωτας με έρωτα περνάει'.
Εμένα δε μου ήρθε έτσι ακριβώς, αλλά να που πέρασε.

Να είσαι καλά...

AΠΟΥΣΙΑ

2006-05-12T16:22:00.000+01:00

(νομίζω όλοι θα συμφωνήσουμε οτι η καινούργια μηχανή μου - και η φωτογράφος, φυσικά! - είναι super)

Η απουσία δεν κρύβει στενάχωρα νέα ή κρίσεις εσωτερικές και μη. Δεν έχει να κάνει με κενό ή μοναξιά, μα ούτε και με απρόσμενη έξαρση ευτυχίας.

Νιώθω μια ηρεμία μέσα μου, κατά ένα περίεργο τρόπο... Προσπαθώ να αντισταθώ στον πειρασμό του να κάνω τετριμμένες παρομοιώσεις, δεν έχω άλλα πολλά να πω. Νομίζω πως τα πράγματα πλέον αλλάζουν και ας φαίνονται τα ίδια, όπως και αυτή η πόλη που άρχισα να τη βλέπω τελευταία έτσι, κάπως, διαφορετικά. Με καινούργια ματιά. Με τα δέντρα πράσινα και τα λουλούδια ανθισμένα. Και ας διαλέγω τα μωβ για τη φωτογραφία.

Σας σκέφτομαι... Και χαμογελάω.

'Ανοιξη

2006-04-27T11:08:00.000+01:00

Άνοιξη: μέσα κι έξω

Όχι - όχι μόνο της Σοφίας Βόσσου (με έμφαση στο 'παραπίππα-πα' θα έλεγα) αλλά... γενικότερα!! ---> αλήθεια, παιδάκια, το έχει κανείς να μου το στείλει πληζ?? έχω κολλήσει!

Εμ, ναι λοιπόν, άνοιξη σας έλεγα, μέσα - έξω, έτσι, να σας γράφω και λίγα ευχάριστα και εύθυμα για αλλαγή.
Τί να πω, δεν ξέρω ούτε και εγώ πώς να το εκφράσω, να φτυστούμε όμως κατά το έθιμο γιατί πάει καλά η ομάδα και είναι και επιρρεπής στο μάτιασμα. Πάντως, όλα άρχισαν με το super blog-o-party, όπου τα ασημένια μου παπουτσάκια τα'λιωσα, μετά από πολύ καιρό, και η διάθεση (για ζωή γενικότερα μου φαίνεται) ανέβηκε με χίλια. Είναι τόσο όμορφο να χαλαρώνεις απρόσμενα, να γνωρίζεις κόσμο που σου χαμογελάει και σε δέχεται όπως (εσύ διαλέγεις πια να) είσαι και η πραγματικότητα ξεπερνάει τις προσδοκίες σου αντί να σε γειώνει όπως γίνεται συνήθως...
Έτσι νομίζω αυτή η βραδιά έδρασε σαν εφαλτήριο για τα υπόλοιπα, για την εδραίωση αυτού του feeling που ένιωθα να αναπτύσσεται εδώ και λίγο καιρό και μου 'λεγε 'Δημητρούλα, είμαστε μια χαρά, μην σκας, πραγματικά!'

Διαβάζω το post με τις επιθυμίες που είχα για αυτές τις διακοπές παραμονές του ταξιδιού μου... Πόσο όμορφο είναι να βλέπεις πως όλα πήγαν όχι απλά καλά, μα καλύτερα ακόμα.
- Και όπου μας βγει!

Καλή άνοιξη σε όλους μας :) (και ναι, αυτό το post δε θα έχει ούτε λίγη γκρίνια)

Νύχτα blog-o-party

2006-04-13T13:48:00.000+01:00

Όσοι πιστοί προσέλθετε - πληροφορίες από τον τουρίστα!
See you next week :) xD

Το πρώτο bloggers party της Αθήνας έρχεται τη Μεγάλη Τετάρτη 19 Απριλίου.
Ο χώρος στον οποίο καταλήξαμε είναι το club Barrio (Κεραμεικού 53, Μεταξουργείο). Το μαγαζί θ’ ανοίξει για μας εκείνο το βράδυ, η μουσική θα περιλαμβάνει ΤΑ «τέρατα» από 70’s μέχρι σήμερα, με έμφαση σε ξεφαντωτικό ρεπερτόριο και ουχί εκκλησιαστικό όργανο. Το ποτό θα προσφέρεται στη φιλική τιμή των 5 ευρώ (μπύρα στα 4) και το ρητό «the night is young» είναι η μεγάλη προσδοκία.

Η πρόσκληση είναι ανοιχτή, με προτεραιότητα στο «σινάφι». Όποιοι φίλοι μας γουστάρουν ν’ ακολουθήσουν θα βρουν την πόρτα ανοιχτή ακόμη και χωρίς www.

Πάνω απ'τα σύννεφα

2006-04-05T15:33:00.000+01:00

Άλλη μια αναχώρηση για τη μαμά πατρίδα (για πόσο ακόμα?) και - πώς τα καταφέρνω πάντα - και πάλι τρέχω σαν τον π... (sorry guys, no offence meant!) να προλάβω να μαζέψω τα αμάζευτα και να τακτοποιήσω τα ατακτοποίητα εν μέσω βουνού γραπτών, εκατοντάδων αποχαιρετιστήριων καφέδων (ναι, ναι, για 2 βδομάδες φεύγω αλλά να τα πούμε, να μη τα πούμε?), δώρων, τηλεφωνημάτων και meetings και emails για τη διευθέτηση χίλιων δυο εκρεμμοτήτων.
Πώς γίνεται να είμαι τόσο anal σε επίπεδο δουλειάς και so all over the place για οτιδήποτε άλλο και πάντα στην τσίτα την παραμονή του ταξιδιού είναι απορίας άξιο. 9 χρόνια τώρα, τίποτε δεν έμαθες??? Oh well :-) Αγάπα τον... εαυτό σου με τα ελλατώματά του!
Το λοιπόν... Θέλω ξεκούραση και βόλτες και καφεδάκια στη λιακάδα, θέλω meetings και blog-o-meetings και 'αέρισμα' εσώψυχων και ποτάκια στο Ψυρρή και στο Γκάζι, θέλω βράδια με κεριά και μουσική και καλό κρασί με φίλους στο Λαγονήσι, ίσως και καμιά βουτιά εν μέσω ασκήσεων θάρρους. Και ύπνο, πολύ ύπνο!
Καλή μας αντάμωση - κανονίστε :)

Hellow there!

2006-03-28T11:02:00.001+01:00

Hellow there! Say 'hi' to my new office pet now, will ya? :-)
Awww... Life in the EU is surely sweet these days, Yareck. [yes, he has a name, ok????]

In lieu of an update

2006-03-23T12:04:00.000Z

Τις τελευταίες μέρες...

Κυρίως διορθώνουμε (πληθυντικός=a la 'royal we', όχι, δεν έγινα ξαφνικά διπλή - το αντίθετο, -12 and still going), εννίοτε γελάμε με τις απαντήσεις και τις περισσότερες φορές είμαστε στα όρια νευρικής κρίσης με την βλακεία που δέρνει τον μαθητικό πληθυσμό...

Περάσαμε super σ/κ με το Ιρλανδικό μπλοκ που κατέβηκε από το Liverpool, ήπιαμε πολύ, μιλήσαμε πολύ, γελάσαμε πολύ, πανηγυρίσαμε με τη νίκη της Εire στο rugby (και, ακόμα σημαντικότερο, δε μας πλακώσανε στο ξύλο στην pub!), πήραμε αποφάσεις του στυλ 'αυτός ο λαός είναι βαθιά τραυματισμένος / η academia είναι βαθύτερα ακόμα προβληματική / μπορούμε ίσως ν'αλλάξουμε πορεία και attitude but, sod it, probably just wiser to accept we'll always be miserable and deal with that', φάγαμε απίστευτο τυρί από το Τοpsham, κάναμε το σπίτι παιδική χαρά, περπατήσαμε δίπλα στο ποτάμι και συζητήσαμε για τις πολύπλευρες πτυχές του fisting (don't go there...) και μετά είπαμε αντίo και 'slán' με 'gra mor' και έμεινα εγώ Κυριακή απόγευμα στο γραφείο να διορθώνω, μιας και τα άδεια σπίτια μετά από επισκέψεις αγαπημένων είναι just too depressing and hard to bear.

Και life goes on... Το καινούργιο γραφείο μου είναι super, αν και δεν ξέρω για πόσο, περιμένω απαντήσεις από 2 μέρη, οι εδώ σα να μου φαίνονται καλύτεροι (μπααααααα, η ιδέα μου θα'ναι!), ο Keith θέλει να πάμε για lunch, o αδερφός μου λέει πως δε του αρέσει η φωτογραφία μου αυτή γιατί με κάνει λέει 'μυτόγκα' (αφού είμαι βρε brother, τί να κάνω? και γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε?), τα blueberries έχουν τινάξει την banka στον αέρα, το blog-o-meeting στο Λονδίνο με ταλανίζει γιατί 4 μέρες μετά θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να ξανακατέβω και τα ζωνάρια θέλουν τόσο σφίξιμο όσο και η φτώχεια θέλει καλοπέραση και... γενικά, είμαι νομίζω καλά. Καλύτερα.

... Και αυτό είναι κάτι.

Nothing less than...

2006-03-17T13:49:00.000Z

Θυμάσαι αυτή τη φάση που νιώθεις πως όλα μέσα σου άρχισαν ξανά να 'ξυπνούν',

λίγο σαν κάτι να είχε τελείως σβήσει, σπάσει, τελειώσει μέσα σου και ξαφνικά ξαναγεννιέται;

Αυτή την αίσθηση, την ανάγκη, την επιθυμία, την γλύκα, την λύσσα να δεις επιτέλους τον άλλο, να τον αγγίξεις, να τον σφίξεις πάνω σου και να λιώσεις μέσα του πιστεύοντας πως - ναι, λοιπόν - τα παραμύθια δεν είναι μόνο για τα παιδιά, μπορούν να συμβούν και σ'εσένα, σε πείσμα και αντίθετα με όσα μέχρι σήμερα πίστευες, ένιωθες, πέρασες;

Ξέρεις για ποιό συναίσθημα σου λέω, που έχει αγωνία και φόβο και άγχος και κόμπλεξ και απέραντη ευτυχία, χαρά και προσμονή και συγκίνηση μαζί; Tις μοναδικές αυτές στιγμές που 'το περιμένεις να συμβεί', τον περιμένεις να έρθει, παίζεις στο μυαλό σου όλα τα πιθανά σενάρια του πώς θα είναι, τί θα πείτε, τί θα γίνει και θα ορκιζόσουν πως η καρδιά σου χτυπά πιό δυνατά ακόμα και απο το εν λόγω κλίσε και ειλικρινά νιώθεις οτι μπορεί να σπάσει;

Είναι αυτές ακριβώς οι στιγμές που κάνουν όλα τ'άλλα ξαφνικά 'ν' αξίζουν', να έχουν νόημα.

Είναι αυτές ακριβώς οι στιγμές που ξέρεις πως αξίζει τελικά να ζεις, να παίρνεις ρίσκα, να βάζεις ευατόν μπροστά και να μη φοβάσαι μην πληγωθείς, γιατί η πιθανότητα της ευτυχίας είναι ανεκτίμητη.

Μου λείπουν αυτές οι στιγμές... και ίσως περισσότερο μου λείπει η πίστη (?) οτι θα ξαναρθούν.

Για την ώρα όμως, νιώθω πολύ ευτυχισμένη που τις ζω έστω και μέσω τρίτων...

Δύο 'δικοί' μας άνθρωποι παίρνουν το ρίσκο αυτό το Σαββατοκύριακο.

Ελπίζω να τους έρθουν όλα καλά :)

Aυτό το post είναι για σας παιδιά!

"Some people are settling down, some people are settling and some people refuse to settle for anything less than butterflies." -Carrie

2006-03-13T16:32:00.000Z

Trying to be misunderstood

Just a product of my childhood

And still I find myself outside

You can't say I haven't tried

Perhaps I tried too hard

No excuses

I won't apologise

Or justify your lies

Come and find me

Tell them to me

Look me in the eyes

I'll be misunderstood

By the beautiful and good

In this city

UPDATE

2006-03-03T18:33:00.000Z

Ακόμα στο γραφείο, το βουνό έχει γίνει λοφάκι/σαμαράκι, αλλά όχι ίσιωμα ακόμα.
Pleasant addition, courtesy of itunes, 'Sympathique' και Pink Martini - γιατί ακόμα και οι χαζομάρες φαίνονται πιο υποφερτές όταν ακούς το Amado mio.
Το λοιπόν: post-work ποτάκια ή debating society event για το huntinh ban? Χμμμμ....

Resurfacing...

2006-03-03T14:29:00.000Z

Well, kind of...

Για την ώρα είμαι θαμμένη κάτω από βουνό εργασιών για το Master, οι οποίες πρέπει να διορθωθούν μέχρι... errr, last Tuesday. Ahem. Λέω να μην κουνήσω από το γραφείο μέχρι να τ_ε_λ_ε_ι_ώ_σ_ω.

Όσο για το originality της υπόθεσης, it leaves a lot to be desired - at the very least. Aχ, μικρή στα βασάνα, μεγάλη για τα πανηγύρια μου φαίνεται.

Δε θα προσποιηθώ πως όλα είναι καλά, γιατί θα ήταν ψέμμα. Θα υπογραμμίσω όμως οτι είμαι αποφασισμένη να γίνουν καλύτερα. Και σύντομα!
Ο Anthony μου λέει πως good things come to those who wait. Αναρωτιέμαι... Φυσικά, όπως όλοι πλέον ξέρουμε, η υπομονή δεν είναι ένα απο τα (πολλάάάάάάά) χαρίσματά μου. Αλλά και έτσι να ήταν, το πρόβλημα είναι πως αυτή η θέση προϋποθέτει πως υπάρχει μια λογική, μια 'δικαιοσύνη', στο πώς το σύμπαν φέρνει τα πράγματα - και αυτό είναι κάτι που, μέρα με τη μέρα, αμφισβητώ όλο και περισσότερο: 'Kάνε το καλό, και ρίχτο στο γυαλό'. 'Αν είσαι εσύ σωστός, όλα τ'άλλα έρχονται'. 'Ό,τι σπέρνεις θα θερίζεις'.

Not so sure any more guys... Aυτό, βέβαια, δεν αλλάζει το πώς διαλέγει ο καθένας μας να ζει και να ορίζει τη ζωή του παραύτα, ειδικά δε αν είναι τόσο 'κολλημένος' στις αρχές του όσο εγώ. Απλά, η ουσία (και χωρίς μπακλαβά γωνία - τα'παμε), είναι πως, τελικά, δεν υπάρχουν guarantees για τίποτε - και για την απόδοση επένδυσης συναισθημάτων ακόμα περισσότερο.

Περαστικά μας, λοιπόν. Θα μας περάσει, και ας μην αλλάξει! [Στο Λονδίνο, αδερφέ μου, στο Λονδίνο!!]

x De(e)

I JUST WANT TO FEEL

2006-02-21T07:59:00.000Z

Το να 'φοράς την καρδιά στο πέτο', να κοιτάς τους ανθρώπους στα μάτια, να παίρνεις το ρίσκο - παρά το φόβο - στο όνομα της πιθανότητας οτι η ευτυχία μπορεί και να έρχεται, το να πέφτεις στα σκληρά και μαλακά με τα χέρια πάντα μπρος έτσι ώστε, γρατζουνιές, μελανιές, ραγίσματα, σπασίματα et all aside εσύ να ξέρεις πως θα σηκωθείς - θέλω να πιστεύω - είναι στάση ζωής.
Είναι 'μαγκιά'.
Είναι το πώς είμαι, χωρίς πραγματικά να υπάρχει εναλλακτική.

Και ναι, για όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, παρά τα χαστούκια και τα πεσίματα, επιμένω πεισματικά να μην αλλάξω. Να μην γίνω άνθρωπος φοβισμένος και κλειστός, 'βολεμένος' με την οποιαδήποτε 'σιγουριά' που επιφέρει η μιζέρια.
Το τεστ του 'έμαθες? έζησες?' το υποστηρίζω χωρίς όρους.

Μα στιγμές σαν κι αυτές, νιώθω να με βαραίνει το βάρος του κόσμου ολόκληρου μαζί...
Στιγμές σαν κι αυτές εύχομαι να ΜΗΝ ήμουν δυνατή, να επέτρεπα στον εαυτό μου να πέσει κάτω και να ΜΗ σηκωθεί, να ζητιάνευα και να έπαιρνα με λαιμαργία την καλωσύνη του κόσμου, το έλεος ακόμα.
Ας είναι καλά η περηφάνεια όμως, το άλλο μόνιμο συστατικό του πακέτου.

Έζησες, ναι. Έμαθες, ναι. Ένιωσες, ναι. Και πήρες το ρίσκο, έκανες αυτό που έπρεπε και ήταν αληθινό προς τον εαυτό σου.
Το πότε θα μπει και το 'χάρηκες?' στην εξίσωση περιμένω μόνο τώρα πια...

Επιστροφή

2006-02-19T22:11:00.000Z

Touching base

Δεν ξέρω από πού ν'αρχίσω... Μάλλον από τον ύπνο.

Είμαι εξαντλημένη, σωματικά και ψυχολογικά και νιώθω οτι στη βδομάδα που πέρασε συμπυκνώθηκαν γεγονότα, εμπειρίες, σκέψεις, συναισθήματα και συμπεράσματα χρόνων - πολλά από αυτά χρήσιμα, άλλα ευχάριστα, αρκετά ανησυχητικά. Δεν ξέρω, νομίζω θα κάνω αυτό που έλεγε ο Μαίανδρος περί 'χώνεψης'. Αισθάνομαι πως δεν αντέχω κι άλλη ανάλυση, αλλά χρόνος για χώνεψη σίγουρα μου χρειάζεται.

Το μόνο σίγουρο είναι τούτο: από αύριο νιώθω πραγμάτικα πως ξεκινάει η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου...

Καλώς σας βρήκα,

De(e)

TΑ ΧΑΡΤΙΝΑ

2006-02-11T09:06:00.000Z

Μία βδομάδα χωρίς internet - και όποιος αντέξει!
Ένα ταξίδι ακόμα, ίσως και το τελευταίο αυτού του τύπου.
Νέα γεύση από 'Ευρώπη' και πιθανές μελλοντικές ζωές - για όσο αντέξουμε...
Για όσο μπορώ ακόμα να ονειρεύομαι πως ίσως έχω ακόμα λίγο χρόνο για αποφάσεις τέτοιας φύσης.

Και μαζί με αυτά - η π_ρ_ο_θ_ε_σ_μ_ί_α.
ΤΗΕ SELF-IMPOSED DEADLINE.
Oι εναπομείνασες μέρες μέσα στις οποίες θα επιτρέψω στον εαυτό μου να ελπίζει ακόμα σε happy ending, σε ευχάριστες εκπλήξεις, στην υπάρξη συγκοινωνούντων δοχείων συναισθημάτων που ίσως αυτή τη φαιδρή και ηλίθια μέρα της 14ης βρουν το θάρρος να παρουσιάσουν εαυτόν. Να παρουσιάσει εαυτόν.

Αν δεν, .... Το διακοπτάκι θα πρέπει να κλείσει.
Η ιστορία τράβηξε πολύ.
Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα άντεχα να χορεύω στην κουζίνα μου μαζί του pretending there's nothing more to it.
Γι'αυτό και θα βάλω - έστω και πλασματικό - τέλος.

Μα μέχρι τότε, διατηρώ το δικαίωμα να ελπίζω! (Ε;;)

Να περνάτε καλά και καλή μας αντάμωση!
De(e)

My Valentine

2006-02-10T17:57:00.000Z

Not a red rose or a satin heart.
I give you an onion.
It is a moon wrapped in brown paper.
It promises light
like the careful undressing of love.

Here.
It will blind you with tearslike a lover.
It will make your reflectiona wobbling photo of grief.
I am trying to be truthful.

Not a cute card or kissogram.
I give you an onion.

Its fierce kiss will stay on your lips,
possessive and faithfulas we are,
for as long as we are.

Take it.
Its platinum loops shrink to a wedding ring,
if you like.
Lethal.
Its scent will cling to your fingers,
cling to your knife.

C. A. Duffy

ΠΕΡΑΣΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ...

2006-02-08T18:30:00.000Z

Επιστροφή στην Σκωτία, για μια στιγμή στο χρόνο, επίσκεψη σε μια άλλη ζωή που τελείωσε σχεδόν βάζοντάς το στα πόδια...
Επιστροφή στο blog, που σχεδόν σα μουτρωμένο παιδί με περιμένει να του δώσω λίγη σημασία - είναι άραγε η επικοινωνία που φοβάμαι ή ο διάλογος με το 'μέσα'? Μερικές φορές, νιώθω τα λόγια να περισσεύουν μπρος σε αυτά που σου φωνάζει το μυαλό και - εννίοτε - η καρδιά σου, σε μια γλώσσα σχεδόν ξένη, ή που έστω ακούγεται ξένη, λίγο σαν την Γλασκωβιανή προφορά φίλων παλιών, Κυριακή μεσημέρι στο Stockbridge.
Βρίσκω συχνά τις επιστροφές σε μέρη φυσικά και συναισθηματικά disconcerting - να, σαν αυτή τη λέξη που δε μπορώ να βρω στα ελληνικά. Να περπατάς σε δρόμους που για χρόνια (πολλά, 7 τον αριθμό) ήταν αυτοί που χάραζαν τη ζωή σου, να κοιτάς μέρη που έχουν αλλάξει εντελώς από τότε που έφυγες και άλλα που παραμένουν ακριβώς μα ακριβώς τα ίδια, να συναντιέσαι με ανθρώπους που κάποτε ήταν ο ΚΟΣΜΟΣ σου, οι φίλοι σου, το στήριγμα, η by choice οικογένειά σου. Είναι λίγο σα να ξανα-αγγίζεις σώματα (κάποτε) αγαπημένα, γνώριμα, να θυμάσαι ξανά τη γεύση, τη μυρωδιά, τη γλύκα και την επιθυμία με την οποία κάποτε σε τύλιγαν καθώς αγκαλιαζόσασταν σε ένα διαμέρισμα στο Newington ή στα Canonmills.
Eίναι όμορφα και δύσκολα και μπερδεμένα και απροσδιόριστα μαζί.
Could you go back? And, most importantly, should you?

Για 3 περίπου 24ωρα προσπαθούσα να συνέλθω και αυτό το ερώτημα συνέχεια στο μυαλό μου: Eίναι τελικά ΑΓΑΠΗ ή νοσταλγία?...

TINA

2006-01-29T10:51:00.000Z

There
Is
No
Alternative.

I want fireworks, I'll have nothing less than fireworks...

ΣΗΜΕΙΑ ΖΩΗΣ

2006-01-25T18:06:00.000Z

Μερικές φορές η ζωή τρέχει πιο γρήγορα από τις σκέψεις και έτσι δεν χωράει μέσα σε λέξεις ημερολογίων.
Και ας μη συμβαίνει τίποτε το ιδιαίτερο ή συγκλονιστικό, η καθημερινότητα φαίνεται να σε καταναλώνει.
Φιλιά σε όλους σας, όπου κι αν είστε!
De(e)

2006-01-19T17:09:00.000Z

Δεν είναι τα δύσκολα που με φοβίζουν: σε αυτά είμαι συνήθως ‘μέσα’.
Είναι αυτά έξω και πέρα από τον έλεγχό μου, αυτά που τελικά ίσως αξίζουν περισσότερο απ’όλα τ’άλλα, γιατί – ωραίες είναι οι λίστες με τα pros and cons – αλλά στην πραγματικότητα τα επιμέρους στοιχεία της εξίσωσης της πραγματικότητάς μας έχουν πάντα ένα διαφορετικό (συναισθηματικό) ειδικό βάρος και εκεί ακριβώς είναι το ‘θέμα’.
Δε λέω, είναι σημαντικό να θυμίζεις στον εαυτό σου πόσα ΚΑΛΑ πράγματα και ΚΑΛΟΙ άνθρωποι υπάρχουν στη ζωή σου, τί κάνεις και το κάνεις ΚΑΛΑ. Η φύση του άνθρωπου όμως δεν είναι από μόνη της τέτοια που συνηθίζει να εστιάζει στο τί ΔΕΝ έχεις, τί σου λείπει, σε πόσα πράγματα φαίνεσαι τελικά μάλλον πολύ λίγος? Or… is it just me?
Toν τελευταίο καιρό την έχω πάθει μια ψιλο-νευρωσούλα με το Sudoku, πρέπει να το ομολογήσω.
Ε, τί να κάνουμε? Δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν παίρνω ναρκωτικά, τώρα δεν πολυτρώω επίσης (θαύμα), δεν… ε, κάτι έπρεπε να βρω και εγώ να κάνω, ε?
If only life could be one of those puzzles… Challenging yet intriguing, with you having control of the solution. All you need to do is allow yourself a sneak preview if things get tough.
Oh, well!

Dr Love, please please call by

2006-01-16T18:16:00.000Z

Kαι ναι λοιπόν, she's back, φταρνίζοντας και όχι τρεκλίζοντας - αλλά...
Πωπω, παιδιά, άτιμο πράγμα να είσαι σε ξένο μέρος γρυπιασμένος, no-one to love, no-one to hold, αλλά εντάξει, είμαι μεγάλο κορίτσι, το ξέρω... ! (Humpf)
Και οι φίλοι σπαθιά, δε μπορώ να πω, σε τέτοιες στιγμές που αισθάνεσαι τόσο ευάλωτος φαίνονται οι άνθρωποι (αν και προσωπικά πιστεύω οτι το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ τεστ είναι αν χαίρεται ο άλλος πραγματικά με τη δική σου ευτυχία και επιτυχία, εκεί σε θέλω).

Μου λείψατε και σας διάβαζα, αλλά αυτός ο πονοκέφαλος, αυτή η καταρροή, αυτό το άγχος - στρες, όλο κάτι γίνεται. Και σίγουρα τον τελευταίο καιρό δε μπορώ να συγκεντρώσω με τίποτε τις σκέψεις μου, ακόμα και η δουλειά μου φαίνεται ένα τεράααααστιο μαρτύριο.
Anyway.
Σε καλύτερη φάση θα σας πω για την πορεία διάσωσης του Ευρωσυντάγματος, για την super υπόθεση Traghetti Mediteranneo στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο, τη σημασία του να φοράς τακούνια αν κάνεις διάλεξη πίσω από podium ενώ είσαι μόλις 1.53 (σε ανάταση), το πόσο οι υδατάνθρακες είχαν γίνει εξάρτηση και πόσο καλύτερα αισθάνομαι τώρα - 9 μέρες μετά και 3 κιλά πιο αδύνατη (133 to go και φτάσαμεεεεεεεεεε)(just kidding)(it's not *quite* that bad), πόσο απογοητευτική ταινία ήταν το Memoirs of a Geisha (τρελλή Αμερικανιά, δυστυχώς, αλλά φοβερό make-up) και πόσο υπέροχα feel-good ήταν το ντοκυμαντέρ Mad Hot Ballroom (go see, go see!), πώς μπορεί ένας καλός σου φίλος (για άλλη μια φορά) να σε κάνει να σκέφτεσαι.... μμμμμμμμμμμμμμμμμμ, κάνε μου λιγάκι μμμμμμμμμμμμμ, Do-ctoooooooooor και άλλα τέτοια όμορφα.
Aλλά όλα αυτά προσεχώς. Για την ώρα, μάλλον μιλάει ο πυρετός.

Κατά τ'άλλα όλα καλά, που λέει και ο Σάκης. (Ο Ρουβάς, ναι.)
Να περνάτε όμορφα και να μας γράφετε...

Mμμμμμ...

2006-01-08T16:46:00.000Z

There's not a Shakespeare sonnet
Or a Beethoven quartet
That's easier to like than you
Or harder to forget.

You think that sounds extravagant?
I haven't finished yet --
I like you more than I would like
To have a cigarette.

Wendy Cope, 'Giving up Smoking'

H δίαιτα άρχισε χθες... Και η δουλειά για τα καλά αρχίζει αύριο.

Feng Shui for Life

2006-01-04T20:29:00.000Z

Καινούργια χρονιά - τί κρατάμε, τί πετάμε, τί βάζουμε στα 'υπ'όψιν'.
Ελπίζω αυτή τη φορά η αγάπη να είναι ο κύριος οδηγός!

Από τη γηραιά Αλβιόνη με αγάπη,
De(e)

Και μετά, και μετά;

2005-12-30T17:04:00.000Z

Για ακόμα μια φορά ήρθα με μια βαλίτσα χρόνο μαζί: baggage, some good, some bad, but overall fairly interesting.

Έχω, όπως πάντα άλλωστε, πολύ ανάμεικτα συναισθήματα για όσα έγιναν τη χρονιά αυτή. Αλλά, τελικά, μάλλον 2 είναι τα μεγάλα ερωτήματα που χαρακτηρίζουν τη φύση του χρόνου που περνάει (και χάνεται και δεν ξαναχαρίζεται):

1. EZHΣΕΣ?
Και 2. ΕΜΑΘΕΣ?

Νομίζω πως και στα δύο η απάντηση για το 2005 ήταν ‘ναι’.

Και τώρα;…

- Tώρα είναι καιρός για
Χαμόγελα βαθιά και
Σιωπή και
Θάρρος και δύναμη ψυχής.

Είναι καιρός για αλλαγή
Και για αντικατάσταση του φόβου με
Αποδοχή του ότι
Τα πράγματα ‘γίνονται’ τελικά – και θα γίνουν – όπως πρέπει.

Να είστε όλοι καλά!

Kίρκη

2005-12-27T16:09:00.000Z

Πώς το έλεγε αυτός που το έλεγε? 'Όσο γνωρίζω τους ανθρώπους, τόσο περισσότερο αγαπώ τα ζώα'. Κάπως έτσι.
Νo offence meant για το δίποδο βασίλειο: αλλά μάτια κι αγκαλιές σα της Κίρκης λίγες έχω εισπράξει στη ζωή μου...

(Και, ναι, Πολύβιε - είναι ενίοτε πολύ όμορφη)

Όλα καλάαααααααααα

2005-12-24T02:24:00.000Z

Μαίρη Κριστ Μας

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, με τον Σάκη να μου υπόσχεται ‘θα σου κάνω μακαρόνια με κιμά για να φας/ θα σου κάνω και μασάζ στα πόδια σου αν πονάς’. Ναι, αμέ, σε μένα μόνο, μέσω tv μεν και blogging, αλλά μου το είπε, ξεκάθαρα.
Τί λες βρε παιδί μου! Και φαϊ, και χειρονακτική μυοχαλαρωτική δραστηριότητα και… δεν ξέρω κι εγώ τι, βρε μπράβο, κι εγώ που έλεγα πως πίκρα θα τη βγάλουμε και φέτος! (΄Ασε μανάρι, έπεσες και σε vegeterian, πάλι χάσαμε, δε μου κάθεται τίποτε σωστό πια).

Βγήκαμε, είδαμε φίλους – παλιούς και νέους, ήπιαμε τα ποτά μας, είπαμε τα νέα μας, φάγαμε τα μανταρίνια από τον κήπο μας (και τα πόδια μας μαζί μπορώ να σου πω), ήρθαν φίλοι σπίτι, αράξαμε μπροστά σε τζάκι με αγκαλιές, αγνοήσαμε λίγο τα καθιερωμένα xmas blues (καλά, όχι και εντελώς, μην τρελαθούμε), πήραν φωτιά και τηλέφωνα και text, όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν και… άντε, καλές γαλοπούλες και αύριο :)

Χαρούμενη Χρυσή Πρωτοχρονιά

2005-12-19T10:54:00.000Z

Εννιά χρόνια πήγαινε-έλα...
Βαλίτσες μπρος στην πόρτα, depon και ipod στη τσάντα – check,
Διαβατήριο-e ticket-κινητό – check.
Διάθεση, μικτή όπως πάντα – check.
Expectations: pretty low – check.
Πάμε πάλι ξανά, λεοφωρεία γεμάτα, αεροδρόμια με γκρίζα φώτα, άνθρωποι περνούν και φεύγουν, στομάχι ανάκατο, δέρμα θαμπό, πίσω, πάλι πίσω, εκεί.
Αλλά χωρίς τη ζωή εκείνη,
Εσένα,
Χωρίς τα γέλια, τα σινεμά, τις αγκαλιές στη μέση της Πανεπιστημίου, τα τραγούδια στου Ψυρρή, τις μεταμεσονύκτιες στο ΑΣΤΥ, τα οικολογικά στον ‘θείο’, τα ρακόμελα στο ‘Ποδήλατο’, τα φιλιά after hours κάπου εκεί στο Παγκράτι, τις μουσικές δυνατά στο αυτοκίνητο τα ξημερώματα, το τελευταίο text καληνύχτα, τις ματιές χρόνων έντεκα.

Ας είναι.
Την έχω αφήσει αυτή τη ζωή, την έχω κλείσει σε ένα κουτί μαζί με τόσες άλλες αναμνήσεις, έχω ‘αλλάξει’ πια παρέες, συντεταγμένες και μουσικές.
Αλλά κάθε, κάθε φορά που γυρίζω, μέρες τέτοιες, τα σκέφτομαι.

Καλές γιορτές,(happy people) λοιπόν...

Να μας πάρεις μακριά

2005-12-16T10:37:00.000Z

"Νιώθω οτι είμαι στη μέση μιας εκτεταμένης μεταβατικής περιόδου", μου λέει.
Κι εγώ, κάπως έτσι νιώθω.
Το θέμα είναι, αυτή η φαινομενικά συνεχής (και εξαντλητική) φάση μετάβασης, θα τελειώσει ποτέ – ή θα είναι η ζωή γεμάτη τέτοια από εδώ και μπρος?
Από εδώ και μπρος, ναι, αυτό είναι το θέμα, όχι το μέχρι τώρα.

Πριν λίγες μέρες αποφάσισα οτι θα φύγω.
Αγχώθηκα από τη μια, ηρέμησα από την άλλη.
Τα πράγματα σου φαίνονται πολύ πιο χαλαρά και σε πιέζουν πολύ λιγότερα όταν έχεις πλέον αποφασίσει ‘σοβαρά’μέσα σου πως είναι προσωρινά.
Πως θα τα κάνεις προσωρινότερα.
Χριστουγεννιάτικο πάρτυ στη δουλειά, χαμόγελα λίγο ειλικρινή-λίγο ψεύτικα, ευχές και σοκολάτες, ευχαριστίες ‘for all our hard work’ και εγώ να νιώθω μια τεράστια ανακούφιση που – καλώς ερχόντων των πραγμάτων – του χρόνου τέτοια μέρα δε θα είμαι εδώ.
Και συνάμα μια μελαγχολία που για’ μένα αυτό ήταν και ‘goodbye’ μαζί.
Και ας το ξέρω μόνο εγώ,
μικρό προδοτάκι!,
σκέφτομαι μέσα μου καθώς το ενοχικό μου σύνδρομο αναζοπυρώνεται.

I don’t suppose they’ll even care in the end, nobody does…

Δε θέλω όμως, για δεύτερη φορά, να φύγω γιατί δε θέλω να μείνω.
Θέλω να φύγω για κάπου που θέλω να πάω.
Δε θέλω πια οι επιλογές μου να είναι αρνητικά κινούμενες, έχω νομίζω ανάγκη να είναι θετικά κατευθυνόμενες.
Πού όμως, πού?

(Ναι, ίσως εκεί να είναι η απάντηση. Αλλά πόσο δύσκολο να διαλέξει κανείς τί θέλει να κάνει και πού, όταν συναισθηματικά δεν τον κρατάει τίποτε σε κάποιο συγκεκριμένο μέρος και προσωπικά δεν τον ωθεί κανένα μεγάλο απωθημένο να γίνει ‘κάτι’, ‘κάποιος’ για να’ χει να χαίρεται?)

Πώς το πες μετά το άλλο βρε φίλε μου?
"Θέλω κάπου τα καράβια μου ν’ αράξω επιτέλους, αν όχι όλα, έστω κάποια από αυτά".
Eλπίζω να βρούμε και οι δύο καλό λιμάνι σύντομα.

First love principles: poetry

2005-12-12T23:36:00.000Z

Photograph by Kevin Barry

Έχω να μοιραστώ αρκετές σκέψεις μαζί σας αλλά,
για την ώρα,
πίσω στην πρώτη αγάπη: ποίηση...
(Και σε λόγια που είχα για καιρό ξεχασμένα, όμως φυλαγμένα καλά.)

Τhe Road Not Taken

Two roads diverged in a yellow wood,

And sorry I could not travel both

And be one traveler, long I stood

And looked down one as far as I could

To where it bent in the undergrowth.

Then took the other, as just as fair,

And having perhaps the better claim,

Because it was grassy and wanted wear;

Though as for that the passing there

Had worn them really about the same.

And both that morning equally lay

In leaves no step had trodden black.

Oh, I kept the first for another day!

Yet knowing how way leads on to way,

I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh

Somewhere ages and ages hence:

Two roads diverged in a wood, and I--

I took the one less traveled by,

And that has made all the difference.

Robert Frost, 1915

The next step (?)

2005-12-10T14:26:00.000Z

Βρε λες?
Kαι μου το΄παν στα χαρτιά, μεγάλες αλλαγές λέει και μετακινήσεις.
Μήπως να?
Χμμμ....
(Όποιος βρει πού είναι ή/και έχει άποψη, please comment)

Koμμάτια κοντινών αναμνήσεων

2005-12-06T22:38:00.000Z

Πριν απο λίγο καιρό ανέβασα ένα post πολύ προσωπικό.
Μετά απο λίγες ώρες αποφάσισα πως δε μπορούσα, δε μπορούσα να το αφήσω, δε μπορούσα να το συνεχίσω, ειδικά όσο εκείνη η ιστορία ακόμα 'έτρεχε' και μέσα μου 'έγραφε'.
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός, αλλά έχουν αλλάξει πολλά.
Και τώρα νιώθω οτι θέλω να τo μοιραστώ,
κομμάτια ζωής,
όπως τα διάβασα πριν λίγα βράδια σε ένα άλλο, 'πραγματικό' ημερολόγιό μου...

15/10/05
... Σάββατο πρωί, post έναν καφέ, στο κρεβάτι να σκέφτομαι άραγε πώς θα είναι τα χέρια του όταν με κρατάει, τί γεύση θα έχουν τα φιλιά του, πόσο πιο πολύ θα με κάνει να αισθάνομαι πως λιώνω, πραγματικά, όταν τον ακούω να μου μιλάει.
Ιt almost seems ludicrous to suggest that you can fall in love with a voice - but, maybe, it can happen.
Δεν ξέρω αν όλο αυτό συμβαίνει γιατί 'it was about time the heart opened up again', γιατί είχα ανάγκη να ξανα-αισθανθώ έτσι - και άλλα τέτοια sensible. H αλήθεια είναι οτι ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ, δε με νοιάζει καθόλου το 'γιατί' ...

17/10/05
... Ένα εισητήριο Exeter - Παρίσι που κλείστηκε στη 1μμ της Κυριακής για τις 530 το ίδιο απόγευμα. Για ένα βράδυ. Μόνο.

Speaking of stuff fairytales are made of!

Στο αεροπλάνο να θυμίζω συνεχώς στον εαυτό μου να αναπνέει καθώς παίζω με το ipod.
Mια αμήχανη συνάντηση στο αεροδρόμιο και μια νυχτερινή διαδρομή μέσα στα φώτα της πόλης, εντελώς άλλη απο deja vu.
Δεν ήξερα τί γίνεται, τί να σκεφτώ και να περιμένω, δεν μπορούσα καν να τον κοιτάξω καλά-καλά, κάρφωνα το βλέμμα στο τζάμι μου για να δω το πρόσωπό του μέσα από το γυαλί.
I just had to let all the (un)reality of the moment sink in.
Kαι στο φόντο το Παρίσι,
το Παρίσι, για πρώτη φορά!
[...]
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, μετά από το γύρο της πόλης, στο αυτοκίνητο με τζαζ, ανηφορίζουμε προς τη Μονμάρτη.
Εμείς, πλέον αγκαλιά, διστακτικά, αργά, ερευνητικά
στα σκαλοπάτια παρέα με την πιτσιρικαρία, να κοιτάζουμε την πόλη
τα φώτα
τ'αστέρια
το ΠΑΡΙΣΙ
αυτή τη βραδιά που ένιωσα πως η καρδιά μου ίσως και να σπάσει από την ομορφιά της στιγμής
και της σιωπής.

Πολλές ώρες μετά,
νωρίς τα ξημερώματα,
μετά από ατελείωτες στιγμές αναγνώρισης δέρματος, σώματος και αφής,
η μέρα μας βρίσκει αγκαλιά σ'ένα ξενοδοχείο κάπου κοντά στο Charles de Gaulle.
Είμαι κουλουριασμένη και χαϊδεύω το στήθος του καθώς γυρίζει το κεφάλι του για να ψιθυρίσει κάτι μέσα στα μαλλιά μου.
Δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα να επιθυμώ κάποιον τόσο πολύ...
Και αν θυμάμαι, δε θέλω να ξέρω.
Το δέρμα του ήταν τόσο, μα τόσο οικείο...
Και δε θέλησα να σκεφτώ τίποτε άλλο.
ΔΕΝ σκέφτηκα τίποτε άλλο.

Α new day has come

2005-12-04T13:01:00.001Z

In no particular order:

Πιάσαμε πάτο, κλάψαμε στο γραφείο αγκαλιά, γράψαμε mail, πήραμε ηλεκτρονική (και μη) αγάπη και συμπαράσταση, κοιμηθήκαμε σα γουρούνα, πήγαμε σε πρωκτικά καθηλωμένο (sic) dinner (sick) με την Πρυτανεία και ΣΙΑ, κάναμε 2 απλωτές παραπάνω, ακούσαμε Antony μέχρι που σιχαθήκαμε τον εαυτό μας, φάγαμε τα χειροποίητα τρουφάκια με σαμπάνια για brekkie, βάλαμε λίγο παραπάνω kohl στα μάτια, σφυρίξαμε 2-3 'γαλλικά φωνήεντα' σε μερικούς που μάλλον έπρεπε να τ'ακούσουν εδώ και καιρό, περπατήσαμε στη βροχή με inappropriate παπούτσια και φαντασιωθήκαμε πως είμαστε σαν την Kim Basinger στα νιάτα της στις '9 1/2 εβδομάδες' (και όχι σαν κώλος) (που είναι πως πραγματικά ήμασταν), χυθήκαμε στον καναπέ με great bad tv, βγάλαμε τα εσώψυχά μας σε ακριβά τηλεφωνήματα, χορέψαμε λίγο Madonna μπροστά στον καθρέφτη με τη βούρτσα-μικρόφωνο, στείλαμε και μας στείλανε τρυφερά txt-ακια as-if-butter-wouldn't-melt,

πήραμε ανάσα βαθιά
και κόκκινα γυαλιά
και όλα γύρω σινεμά

Τhank you guys - μοστράρω και πάλι χαμόγελο και... για όσο κρατήσει!

ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ

2005-12-03T15:43:00.000Z

Photograph by Kevin Barry

Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας οι φωνές χαμηλώσαν

Χαραγμένη η καρδιά στο παγκάκι που μετά την προδώσαν

Μια φορά μου'χες πει - 'δε μπορεί, θα το νιώσανε κι άλλοι΄

Πριν το τέλος, πώς μοιάζει η σιωπή, σαν αγάπη μεγάλη

Things getting worse, send more chocolate

2005-12-02T15:40:00.000Z

A... Δεν πάμε καλά.

Δεν πάμε καθόλου καλά...

Λίγο η χθεσινοβραδυνή ιστορία, λίγο που έρχεται σαββατοκύριακο και πάλι θα μιζεριάσω σε ηλίθια πράγματα, λίγο τα pre-Xmas blues που μάλλον με 'πιασαν νωρίτερα φέτος, λίγο... λίγο...

Δεν :-()

A la piscine

2005-12-01T18:23:00.000Z

Aχ, βρε τί πάθαμε σήμερα... - εσείς ρε φταίτε, με 'ματιάσατε', άντε μην πω!
Οι μισοί να μου λέτε να κάνω τη δίαιτα του τόνου - λες και δεν την κάνω χρόνια τώρα - οι άλλοι μισοί να με καλείτε για όργια, ενδιαμέσως να με δουλεύετε κιόλα για το σουρρεάλ απόγευμα που πέρασα χθες, είδα κι έπαθα.
Πάω σήμερα στη δουλειά ένα μάτσο νεύρα: τα μαλλιά μου all over the place (and not in a good way), να τρέχω με το μυτερό/γλιστερό παπουτσάκι μες στην κωλοβροχή (είπαμε: κάνω εξάσκηση στα γαλλικά, ok?), φτάνω με την ανάσα κομμένη στο πανεπιστήμιο στις 945 και στις 10 έχω διάλεξη αλλά όχι σημειώσεις (ευτυχώς το κατέχουμε το θέμα), τέσπα - μη τα πολυλογώ - μια μέρα ΜΕΣ στην τσίτα, οπού με βρήκε στις 330 να τσακίζω green & blacks organic dark chocolate with orange and spices. (Τη μικρούλα μωρέ, ώχου...)
Στις 4 ακριβώς μου χτυπάει την πόρτα η γραμματέας/στρατηγός/συν-κολυμβήτρια: allora, a la piscina donna, a la piscina!! Ε, πάμε λέω κι εγώ, έτσι κι αλλιώς δουλειά δεν πρόκειται να μου κάτσει.

Έξω χιονόνερο, μέσα παράδεισος.
Και δώστου ελεύθερο, και δώστου πρόσθειο, είμαστε στην 38 lane (ma pws to lene ellinika???) - το στάνταρντ μας είναι 40, ε δε λέει να βρέχω το μαλλί και να μπαίνω στη γδύσου-κολύμπα-πλύσου-λούσου-ντύσου διαδικασία για το τίποτα - όταν αρχίζουν οι σειρήνες!!!!!!!!!!!!
Ώπα ρε παιδιά, τί έγινε??
Fire alarm λέει, όλοι έξω.
ΕΞΩ??? ΤΙ ΕΞΩ? ΠΟΥ ΕΞΩ?
Έξω στην αυλή. Με το χιονόνερο. Με το μαγιώ.
Say WHAT??
Kι όμως, κι όμως... Πάλι καλά που είχα και σαγιονάρες, οι περισσότεροι βγήκαν ξυπόλυτοι.

Δε μπορώ να πω, μας προσέξανε - μας έδωσαν έξτρα πετσέτες - και στους ξυπολυτόγλου και μια ακόμα για να πατάνε.
Αλλά το φαντάζεστε??? Να στάζεις και να είσαι στο χιονόνερο, περιμένοντας τα όργανα (sic)(firemen)(sic) να τσεκάρουν όοοοοοολο το ξενοδοχείο (μου ήθελα και posh health club, τρομάρα μου), μέχρι να πάρουμε το ok για να μπούμε μέσα να ζεστάνουμε τα παϊδια μας (που θα'λεγε και ο τσέλιγκας).

Άλλη μια υπέροχη μέρα...
Και τώρα, επί του καναπέως, που λέει και μια άλλη ψυχή.

(Και άντε τώρα να μην κατεβάσεις το μισό ψυγείο από τα νεύρα σου, σταδιάλα και τα κολύμπια που πρόλαβες να κάνεις... Δαγκώνω παιδιά, δαγκώνω!)

The sea at dusk

2005-12-01T11:01:00.000Z

Ένας πρώην Γερμανός δικαστής στο ICTY και νυν προφέσσορας

Μια Λυωνέζα πριγκήπισσα που σκέφτεται, ζει, αναπνέει 'γενοκτονία'

Και μια ελληνοαρμένια λεκτορίτσα με ακριβά παπούτσια και προπέρσινο παλτό

Σαν τρεις μικροί- ροζ - ανθρώπινοι - πιγκουϊνοι

Κοιτούσαν τη θάλασσα στην άκρη του Devon χθες το απόγευμα,

Λίγο πριν πέσει η νύχτα

Χωρίς να μιλάνε ή να κοιτάζονται, για ώρα αρκετή

Θάλασσα πλατιά, σ'αγαπώ γιατί μου μοιάζεις

Θάλασσα βαθιά μια στιγμή δεν ησυχάζεις...

Following popular demand

2005-11-29T09:45:00.000Z

Αφού όλοι τόσο έντονα και ομόφωνα με σέρνετε προς το δρόμο της ακολασίας, βρήκα τη λύση και το μονοπάτι, από μια γουρούνα!

Ξεσαλώστε μωρά μου λοιπόν, βασανιστείτεεεεεεεεεεε

Ο ανανάς και το πήδημα

2005-11-28T15:05:00.000Z

Ναι, ναι, η πασίγνωστη σε όλους μας δίαιτα – τρώω τα πάντα εκτός από ανανά!
Και ΠΩΣ τα κατάφερα πάλι η κακούργα και μέχρι και αυτήν έσπασα το σ/κ… Ι blame it on Boudjelal and Salima, που με καλέσαν το Σάββατο για Αλγερινή tagine και υπέροχη τάρτα με ανανά και orange blossom water που, πραγματικά, ήταν σχεδόν καλύτερη και από σεξ.

(Αλήθεια, η κολλητή μου η Ν. συχνά θέτει το ερώτημα σε φίλους και γνωστούς: αν έπρεπε οπωσδήποτε να διαλέξετε στη ζωή τί από τα δύο θα έχετε – φαγητό ή σεξ – τί θα διαλέγατε?? Ε?? Ε??)

Τί πράγμα και αυτό (το φαϊ βρε, όχι το σεξ, αυτά θα τα πούμε σε άλλο post!), τρέμω στην ιδέα των Χριστουγέννων. Η μαμά, βλέπετε, μεγάλωσε στον Καναδά και έτσι η κραιπάλη παίρνει αμερικανίζουσες διαστάσεις κάθε χρόνο, κομπλέ με μεγάλο και ζουμερό πουλί (γαλοπούλα, focus, γαλοπούλα!), γέμιση με κάστανα και κουκουνάρι, πατάτες ροδοψημένες, cranberry sauce και όλα τα υπόλοιπα περιφερειακά. Να δεις μετά μια περιφέρεια ναααααααααααα, μετά συγχωρήσεως, που κάνεις ενώ χλαπακιάζεις κι ένα ακόμα κουραμπιεδάκι (μα τα έφερε η κυρία Τίτσα, ντροπή και προσβολή να μείνουνε αφάγωτα) μαζί με το mulled wine, έτσι για τη χώνεψη.

Και άντε μετά να κυκλοφορήσεις στην κοινωνία και να δεις φίλους, γνωστούς και – το χειροτερότερό μου – συγγενείς που έχουν να σε δουν από πέρυσι τα Χριστούγεννα. ‘Βρε, μια… χαρά είσαι! Μπράβο, μπράβο…’, ενώ ενδόμυχα σκέφτονται πως κακώς χτίσανε τον Ελευθέριο Βενιζέλο στα Σπάτα, στην κ***** σου έπρεπε καλύτερα να προσγειώνονται τα πετούμενα, θα’χαν και περισσότερη άπλα.

Α-πα-πα παιδιά μου, δε μπορώ άλλο. Δίαιτα, δίαιτα, νισάφι πια.
Πού πήγε το ‘τα πάχη μου, τα κάλλη μου, η ομορφιά μου’, ε? Μου λέτε σας παρακαλώ?
Όχι τίποτε άλλο, αλλά το μπούρκα-λουκ το φόρεσα το καλοκαίρι στην πλαζ, δε λέει το ίδιο και για το φετεινό χειμώνα.

Γι’αυτό σας λέω: αφήστε με να πάω να χτυπηθώ λίγο στο κολυμβητήριο την ώρα των γηραιών κυριών, γιατί δε με βλέπω καθόλου καλά και ‘φέτο.
;-)
Pre-Christmasey φιλάκια σε όλους σας!

D(e)e

PS Εγώ πάντως αποφάσισα τελικά να κάνω τη δίαιτα της πάπιας…
(κοινώς τρως τα πάντα και… κάνεις την πάπια!!! Καλό ε???)

Σάντεϊ ράμπλινκγς

2005-11-27T14:05:00.000Z

Τα' χω παίξει, τα' χω δει όλα...
Τί βδομάδα κι αυτή!
Καλή, δε λέω, γεμάτη, δε λέω, ενδιαφέρουσα, δε λέω, αλλά - γουόου!
Μήπως γερνάω πρόωρα?? Λίγο εξάιτμεντ ανέλπιστο, λίγο ξενύχτι παραπάνω, ένα-δυό ποτηράκια εκτός προγράμματος, κάποιες αγκαλιές εκεί που δεν τις περιμένεις και λιώμα η κυρία!
Α-πα-πα.
Φέρτε τη βαρετή ζωή μου πίσω :) [καλά, καλά, λέμε τώρα...)

Πάω πισίνα. Επειγόντως. Η χλαπάτσα καραδοκεί και έχουμε εκ νέου αγώνα από αύριο, ευρωπαϊκό και μη.

TFIF - ?

2005-11-25T11:22:00.000Z

Ε, ναι λοιπόν, χιόνισε και το' στρωσε, ακόμα κι εδώ! Στην Αγγλική Ριβιέρα! Παραδίπλα απ' τη θάλασσα!
Σας χαρίζω τη θέα, τραβηγμένη με το κινητό καθώς τα χέρια μου έτρεμαν, από τον 4ο όροφο του κτιρίου μας.

In other news, έχω να σας πω πολλά, αλλά δεν ξέρω από που ν' αρχίσω!
Προς το παρών, να μοιραστώ μαζί σας το ωροσκόπιό μου για σήμερα:

Today is a great day to make your big move, dimitra. If there is something in the department of love and beauty that you feel you need to take action on, this is the day to do it. Quite honestly, the time is now or never. Approach all situations in a grounded, practical, caring manner. Plow forward with confidence and don't look back. Indulge in things that give you pleasure. Consider getting a massage or taking bubble bath tonight.

Βρε λες???

Μπααααααα!

* Νote to self: να μην ξεχάσω ν' αγοράσω μπαταρίες απόψε...

Yπεραστικό

2005-11-22T23:28:00.000Z

Δεν παίρνεις πια, δεν παίρνεις πια να πεις πως μ'αγαπάς

Δεν παίρνεις πια να δεις αν ζω - ή αν χώρια σου πεθαίνω

Κι εγώ σωπαίνω στο καλώδιο του ΟΤΕ και στο πότε σου απαντώ

Και περιμένω διαρκώς...

Δεν παίρνεις πια

Δεν τηλεφωνείς

Πάει καιρός

Να με θυμηθείς

Έτσι κι εγώ -

Θα το ξεριζώσω, κι ας πας στο καλό...

(Όχι, δε το αφιερώνω σε κάποιον συγκεκριμένα και, παρακαλώ, όπου ΟΤΕ βάλετε ΒΤ. )

Καληνύχτα.

Τί κάνω τα βράδια...

2005-11-21T23:21:00.000Z

Pretty sad really...

Mήπως να πάμε και σε κάτι τέτοιο??

Βρε συ Μαίανδρε, που είσαι και γερμανομαθής, πώς το προφέρουν αυτό το Rewe? Ρεβ?? Είδα και έπαθα με τα Ολλανδικά, πες τα μας τώρα και αυτά βρε παιδί!!!

... Καληνύχτες. Εδώ προβλέπεται ολονυχτία :()

Όλα σ... - αντε, μην το πω!

2005-11-21T21:38:00.000Z

Rahhhhhhhhh!

Δευτέρα κάτι έχω - την Τρίτη δεν αντέχω

Τετάρτη πως βαριέμαι - την Πέμπτη δεν κρατιέμαι, κτλ κτλ

Παιδιά, σοβαρά τώρα, Β_Α_Ρ_Ε_Θ_Η_ΚΑ.

This whole 'responsible grown-up business'? Definitely not what it is cut out to be! Ελάτε, κάντε μου λίγο παρέα στη στριμάδα μου...

Η σωτηρία της ψυχής

2005-11-20T21:59:00.000Z

Liverpool 2005, Photograph by Kevin Barry

Για το υπέροχο loft στο Liverpool, τους παλιούς στίχους της Λίνας και τα δυο βρεγμένα περιστέρια σας τα'γραψα αλλού.
Εδώ μάλλον άλλο update πρέπει να κάνω, που φέρνει σε άλλους αγαπημένους στίχους, αυτούς που λέγεται πως άλλαζε πάντα η Μελίνα:
H σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα/
Σαν ταξιδάκι αναψυχής μ'ένα κρυμμένο θαύμα

Να πω όμως πρώτα για τον Rudolf και τα simulations of life...
Οτι πήγαν καλά, οτι η πραγματικότητα με ξάφνιασε θετικά, οτι οι παπαρδέλλες βγήκαν super και βρήκαν εμένα και τον S. να χορεύουμε με κουτάλες και κολοκυθάκια στα χέρια στην κουζίνα μου στους ρυθμούς του Hung Up της Μαντονίτσας...
Μα, αυτό το κορίτσι, πώς τα καταφέρνει ακόμα έτσι!
Ήρθε κι έδεσε το γλυκό - στη δική μας περίπτωση πανακόττα με σως από πορτοκάλι και μπράντυ - έστω κι αν το τρένο/κολοκύθα πήρε τον co-chef μου μάλλον νωρίς.
Ας είναι... Μου έμεινε η γλύκα μιας βραδιάς που μάλλον φοβόμουν οτι θα με προβληματίσει.
Δεν έχω συνηθίσει φαίνεται να χαίρομαι τα απλά και ωραία όπως έρχονται, χωρίς να ρωτάω πάντα στο τέλος 'για-τί;'

Irish hot ports στο Liverpool λοιπόν, perhaps a few too many, γράφτε όμως συνταγή:
1 μέρος ruby port (πόρτο, καλέ!), 2 μέρη ζεστό νερό, μια μεγαλούτσικη φέτα λεμόνι με ένα γαρυφαλλάκι καρφωμένο και λίγη μαύρη ζάχαρη. Ο,ΤΙ πρέπει για το χειμώνα, για το κρύο, για έναν ή για δύο -στη δική μας περίπτωση, πάντως, κάναμε τρίο!

Πίσω στη βάση, στο laptop, τις Συνθήκες και την δουλειά, η Δευτέρα φαντάζει απειλητικά κοντά. Κι όμως, πόσο πιο όμορφα φαίνονται όλα σαν έχεις περάσει ένα σαββατοκύριακο με γέλια, συζητήσεις, αγκαλιές και hot ports μεταξύ φίλων που είχες καιρό να δεις.

Να είστε καλά... Και να μου γράφετε!

Μικρές φωτογραφίες

2005-11-16T21:50:00.000Z

Άρχισε να κάνει παγωνιά, ακόμα και εδώ,
στα βάθη της νότιας Αγγλίας,
στην καρδιά της Αγγλικής ριβιέρας!
Εϊναι μέσα Νοεμβρίου στο κάτω-κάτω, θα μου πείτε.
Έπιασε κρύο.
Καιρός για δύο...?

Αύριο θα πάμε με τον S. να δούμε ν’ ανάβουν τα Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια στην πόλη.

Θα τυλιχτούμε σε παχουλά κασκόλ,
θα πιούμε ποτήρια με ζεστό, κόκκινο γλυκό κρασί
από φλυτζάνια που θ’ αγκαλιάζουν χέρια με γάντια, τα πρώτα του χρόνου.

Θα κοιταχτούμε,
θα κάνουμε πως τραγουδάμε το Rudolf the red nosed reindeer,
θα γελάσουμε αμήχανα,
θα έρθουμε σπίτι και θα φτιάξουμε πάστα με κολοκυθάκια και λάϊμ.
Θα προσποιηθούμε οτι όλα αυτά είναι απόλυτα φυσικά,
οτι είμαστε δυο καλοί φίλοι,
having fun μια Πέμπτη βράδυ στα μέσα του Νοέμβρη.

‘Simulations of life’,
καθώς το μυαλό θα τρέχει σε μια άλλη πόλη, σε άλλα φώτα, σε άλλο Νοέμβρη,
σε άλλα μικρά κομμάτια της
Ευτυχίας που πέρασε
Και της ζωής που αργεί να’ ρθει.

Nυχτερινές λιγούρες

2005-11-15T23:23:00.000Z

Αχ, τι τα'θελες βρε Μαίανδρε sweetheart και ανέφερες γλυκά του κουταλιού;
Είμαι πάνω από τον υπολογιστή, περασμένες 11 το βράδυ, προσπαθώντας να βρω 'έξυπνα' αστεία (και ουχί κρυάδες) για τη δουλειά αύριο - και το μόνο που σκέφτομαι είναι γλυκό μελιτζανάκι, σκανταλιές, τραύματα παιδικά και μη και άλλες, πολλές και διάφορες απαγορευμένες απολαύσεις...

Μικρές ιστορίες τρέλλας σε Τρίτη μείζονα

2005-11-15T18:14:00.000Z

Το ξυπνητήρι χτυπά, το χέρι το κλείνει, τα μάτια ανοίγουν πανικόβλητα - 830 και στις 11 έχω διάλεξη! Το powerpoint θέλει λίγη ακόμη δουλειά, πρέπει να ξαναδιαβάσω τις υποθέσεις, το μαλλί μου είναι μια κόλαση.
Γιατί? Μα γιατί δε μπορώ να ξυπνήσω?
Χύνω τον καφέ, τρώω άτσαλα άλλο ένα κομμάτι κέικ, τρέχω στο ντουζ, γλιστράω...
Ποιό outfit ταιριάζει με νεύρα άραγε, όλα μου φταίνε. Βάζω το-αγαπημένο-μου-της-ερτ, david and goliath nerd power, τζην και σακάκι, φοράω τα καινούργια μου γυαλιά, σηκώνω το μαλλί α λα le freak style και προσεύχομαι να μου'χει κάτσει το θέμα πιο πολύ σε cool παρά σε τρελλή. 220 μάτια πάνω σου, δεν είναι λίγα. Μαζέψου...

Φτάνω λαχανιασμένη στη στάση με Καίτη Γαρμπή στο shuffle του ipod (shame) καθώς βλέπω το λεοφωρείο μου να φεύγει. Μονολογώ 'merde, merde, putain' - doing my bit για την εύρεση δουλειάς στις Βρυξέλλες (γαλλικά δε θέλετε darlings? NA!)
Mπαίνω και δεν έχω ψιλά, φτάνω και δε θέλω δουλειά.
ΟΛΑ σκατά, που λέει και ο Πανούσης.

Κάτι τέτοιες μέρες....
Που αρχίζουν μες στην τσίτα, εξελίσσονται οκ τελικά και τελειώνουν στο σουπερμάρκετ στις 5 γιατί πρέπει να γυρίσω στο σπίτι ώστε να ΣΥΝΕΧΙΣΩ τη δουλειά μέχρι τις 11-12, τέτοιες μέρες σκέφτομαι πως θα είναι η υπόλοιπη ζωή και μου τη δίνει. Μου τη ΔΙΝΕΙ.

Baking and Fucking...

2005-11-13T21:55:00.000Z

... Arguably, the best two ways to spend a Sunday afternoon.

(I guess 'one out of two ain't bad'.
I also did some work.
And changed my bedlinen.)

Νιαου νιαου

2005-11-11T16:35:00.000Z

Ε... ΤΙ θέλει η - rather impressively huge - νιαουρίζουσα βρεγμένη γάτα έξω από το παράθυρο του γραφείου μου???
ΕΛΕΟΣ!
Μιλάμε για κλάμμα, όχι αστεία και αρκετά επιθετικό. Μεγάλα μπλε μάτια. Με κοιτάζουν. Έχω δουλειά βρε γάτα...

(Λέτε να είναι κανένας πρώην, μεταμορφωμένος σε γάτα και να με καταδιώκει?? Μέρα κι ώρα που'ναι σήμερα! Απαπα...)

Μέρες, νύχτες, μουσική

2005-11-10T14:00:00.000Z

Τί περίεργο πώς σε ξαφνιάζει η ζωή μερικές φορές...

Impromptu βραδιές με φίλους που τελείωνουν με γέλια και αγκαλιές στις 5 το πρωί, προτάσεις για δουλειές από το πουθενά, άνθρωποι από 'περασμένες' θαρρείς ζωές να σε θυμούνται ξαφνικά και να σου λένε λόγια καιρό φυλαγμένα, τηλέφωνα το βράδυ που δεν περίμενες, διαλέξεις που καταφέρνεις τελικά να το 'περάσεις το μήνυμα', γλυκό με αμύγδαλα, σιρόπι και νερό από άνθη πορτοκαλιάς για πρωινό.

Όχι, δεν έγιναν ξαφνικά όλα όμορφα και ούτε καν τα βλέπω εγώ έτσι.
Απλά, έρχονται στιγμές που μες στην τρέλλα, τη μιζέρια, την κούραση, την αγανάκτηση και τα χιλιάδες 'γιατί;', κάνεις λίγο τον εαυτό σου να σταματήσει για μια στιγμή και να δει την ευρύτερη εικόνα, τα καλά. Και τα όμορφα.

Για το πολύ και για το λίγο, όπως μου έγραψε μια φίλη πρόσφατα σε ένα comment πάνω στα ερωτηματικά μου.

Σας αφιερώνω λοιπόν το τραγουδάκι που διάλεξε το shuffle του ipod μου σήμερα το πρωί καθώς περπατούσα προς τη δουλειά και που είχα ν'ακούσω χρόνια.

Τα λέει όλα νομίζω...

Μη μιλάς άλλο γι'αγάπη

Η αγάπη είναι παντού

Στην καρδιά μας, στη ματιά μας - τρώει τα χείλη, τρώει το νου

Κι όταν θα'χουμε υποφέρει, καλημέρα θα μας πει

Θα μας φύγει, θα ξανάρθει, κι όλο πάλι απ'την αρχή!

Με λόγια δανεικά...

2005-11-05T14:02:00.000Z

Είτε βραδιάζει
Είτε φέγγει
Μένει λευκό το γιασεμί...

Καλό μας σαββατοκύριακο

Bang Bang

2005-11-04T09:06:00.000Z

H μέρα σήμερα ξεκίνησε νωρίς (εντάξει, νωρίς για μένα), με σκέψεις κυρίως καλές - όπως π.χ. 'ωραία είναι να ξαναθυμάσαι γιατί κάποτε έδωσες σε κάποιον μια ευκαιρία, και ας μη γίνανε τα πράγματα όπως τα ήθελες' -, με μια ελαφριά δυσπεψία από το χθεσινοβραδινό curry (fully worth it, though), με Frank Sinatra kai 'I've got you under my skin' να συνοδεύει το πρωινό ντουζ και με γκρι κοστούμι καθότι σήμερα το μενού έχει High Court και υπόθεση διπλής δολοφονίας από τις 10 και μετά. (Και, όχι, δεν τον σκότωσα εγώ!)

Καλημέρες!

Χωρίς δεύτερη σκέψη

2005-11-03T11:24:00.000Z

Δε θα κρατήσω μαύρη τσάντα στο γραφείο
Ένα φτερό γυπαετού θα έχω λοφίο
... Μετά θα φύγω πάλι, να μ'επιθυμείς

Δεύτερο post, δεύτερο σπίτι (?), δεύτερη ευκαιρία.
Όλα σε δυο.
Για να μην τριτώσει το καλό.

Moυσικές, χρώματα, λόγια και καινούργιοι άνθρωποι στην οθόνη που κατά έναν - περίεργο, ίσως - τρόπο, σε κάνουν να σκέφτεσαι πως είχε τελικά κάποιο πολύ χειροπιαστό νόημα εκείνος ο στίχος της Χαρούλας 'μα είναι αλλιώτικη η σιωπή χωρίς παρέα'...

Τα ζήτησα όλα απ' τη ζωή μου, λοιπόν.
Και αν και μας λένε πως 'μα δε μπορείς να τα'χεις πια και όλα!', εγώ τολμώ να ρωτήσω 'μα γιατί';
Μπορείς κάλλιστα να προσπαθήσεις, γιατί πρέπει πάντα να διαλέγεις;

Ένα βροχερό πρωινό του Νοέμβρη, προσπαθώ για άλλη μια φορά να καταλάβω.
Ίσως το λάθος να είναι τελικά εκεί - στην προσπάθεια:
Ίσως μερικά πράγματα δεν χρειάζεται κανείς να τα καταλαβαίνει,
ίσως να αρκεί το να χαίρεται και μόνο με το που είναι τόσο τυχερός να τα ζει.

(Και αν ήταν ψέμμα το φιλί, εγώ που το' θελα πολύ...)

Μικρή πτητική θεολογία

2005-03-03T09:09:00.000Z

Σήμερα πάλι θα χαθείς, θα φύγεις

Κάτι θα βρεις να ξεχαστείς

Νερό κι αλάτι οι στιγμές και πάνε

Κι ό,τι θυμάσαι είναι χτες

Μα εγώ τις νύχτες τις παλιές τις ξενυχτάω ακόμα

Με δυο σβησμένες πυρκαγιές που καίνε μες στο στόμα

Κι όλα τα βράδια που ξεχνάς βυθίζονται στ'αστέρια

Στις δυο πλημμύρες που κρατάς μέσα στα μάτια

Μέσα στα μάτια

Καλωσήρθατε...