Glossed by affection

Ένα μωρό, μωρό παιδί χρόνια...

Friday, March 17, 2006

Nothing less than...

Θυμάσαι αυτή τη φάση που νιώθεις πως όλα μέσα σου άρχισαν ξανά να 'ξυπνούν',
λίγο σαν κάτι να είχε τελείως σβήσει, σπάσει, τελειώσει μέσα σου και ξαφνικά ξαναγεννιέται;
Αυτή την αίσθηση, την ανάγκη, την επιθυμία, την γλύκα, την λύσσα να δεις επιτέλους τον άλλο, να τον αγγίξεις, να τον σφίξεις πάνω σου και να λιώσεις μέσα του πιστεύοντας πως - ναι, λοιπόν - τα παραμύθια δεν είναι μόνο για τα παιδιά, μπορούν να συμβούν και σ'εσένα, σε πείσμα και αντίθετα με όσα μέχρι σήμερα πίστευες, ένιωθες, πέρασες;
Ξέρεις για ποιό συναίσθημα σου λέω, που έχει αγωνία και φόβο και άγχος και κόμπλεξ και απέραντη ευτυχία, χαρά και προσμονή και συγκίνηση μαζί; Tις μοναδικές αυτές στιγμές που 'το περιμένεις να συμβεί', τον περιμένεις να έρθει, παίζεις στο μυαλό σου όλα τα πιθανά σενάρια του πώς θα είναι, τί θα πείτε, τί θα γίνει και θα ορκιζόσουν πως η καρδιά σου χτυπά πιό δυνατά ακόμα και απο το εν λόγω κλίσε και ειλικρινά νιώθεις οτι μπορεί να σπάσει;
Είναι αυτές ακριβώς οι στιγμές που κάνουν όλα τ'άλλα ξαφνικά 'ν' αξίζουν', να έχουν νόημα.
Είναι αυτές ακριβώς οι στιγμές που ξέρεις πως αξίζει τελικά να ζεις, να παίρνεις ρίσκα, να βάζεις ευατόν μπροστά και να μη φοβάσαι μην πληγωθείς, γιατί η πιθανότητα της ευτυχίας είναι ανεκτίμητη.
Μου λείπουν αυτές οι στιγμές... και ίσως περισσότερο μου λείπει η πίστη (?) οτι θα ξαναρθούν.
Για την ώρα όμως, νιώθω πολύ ευτυχισμένη που τις ζω έστω και μέσω τρίτων...
Δύο 'δικοί' μας άνθρωποι παίρνουν το ρίσκο αυτό το Σαββατοκύριακο.
Ελπίζω να τους έρθουν όλα καλά :)
Aυτό το post είναι για σας παιδιά!
"Some people are settling down, some people are settling and some people refuse to settle for anything less than butterflies." -Carrie

8 Comments:

At 12:13 am, Blogger Maiandros said...

E, βέβαια, γιατί είπαμε: Όποιος έχει φτάσει να αγγίξει τ' αστέρια μια φορά, δεν συμβιβάζεται ξανά με τίποτα γήινο...

 
At 12:44 am, Anonymous Anthony said...

Περιττό να σου πω πόσο μας συγκίνησες όταν είδαμε αυτό το post (συγγνώμη που δεν απαντήσαμε, αλλά το dialup από την "επαρχία" δε σηκώνει πολλά-πολλά).
Αυτό που μπορώ να σου πω προσωπικά είναι ότι την πίστη τη "χάνουμε" πολλές φορές, αλλά αν πραγματικά το έχουμε μέσα μας, όταν έρθει η ώρα του ξέρει πότε να βγει και να πάρει το ρίσκο.
Εκεί που νοιώθεις να χάνεις την πίστη σου, πάντα βρίσκεται κάποιος για να στην ξαναδώσει. Πολλά φιλιά. xx

 
At 9:16 am, Blogger De(e)lumina said...

aaaaaaaaaaaaaawwwwwwwwwwwwwwww!!!

με έχετε κατασυγκινήσει, πραγματικά, τί είναι αυτό που μας συνέβει ομαδικώς, ε??????
κάνω σα τη Μάρθα Βούρτση πριν την εμμηνόπαυση - ΕΛΕΟΣ :)

xx

 
At 10:41 am, Blogger landlord45 said...

Πεταλούδες στο στομάχι ; Πάθος για ένα τόσο δα άγγιγμα ; Χείλη στο δέρμα ; Ενα σημάδι στο σώμα που θυμάσαι απο παλιά ; Μια κοφτή ανάσα ; Ιδρώτας που θέλεις να τον πιείς ;

Μα που τα σκάλισες και τα κατέβασες όλα αυτά ;

 
At 11:42 am, Blogger De(e)lumina said...

Μμμμμ... εγώ πού τα κατέβασα φίλτατε ή εσείς πώς τα λέτε, αχ πώς τα λέτε!!! :-D

 
At 9:13 pm, Blogger northaura said...

κι εγώ αμυδρά που το θυμάμαι, με συγκινούν πάντα όταν συμβαίνουν γύρω...να 'ναι καλά αυτοί οι δυο εκεί

καλώς σε βρίσκω

 
At 12:41 am, Anonymous Anthony said...

"κάνω σα τη Μάρθα Βούρτση πριν την εμμηνόπαυση" - LOOOOLLL έγραψες!! :)

 
At 8:45 am, Blogger De(e)lumina said...

Μη γελάς καθόλου Ant, I mean, what next?!? Ειδικές σερβιέττες για την ακράτεια? Και είμαι ένα λουλουδάκι ακόμα... :-p

Northaura, welcome! Και στα δικά μας! [ώπα της η Μάρθα πάλι!]

 

Post a Comment

<< Home